« ياد باد آن روزگاران، ياد باد | Main | ساعتها درباره زندگيست »

اينجا هنوز هم بن بسته!

راستش بعد از پست قبلی رفتم يه سری به بن بست زدم و کامنتهاشو خوندم. خيلی حال کردم، هم ياد گذشته افتادم و بازيهای وبلاگی و هم اعتماد به نفسم کلی رفت بالا، آخه هی ازم تعريف کرده بودن، فکر کرده بودن خبريه! يه جورايی تصميمم رو گرفتم که حتما ادامه اش بدم اما کِی و چه جوری نميدونم. ولی تمام سعی ام رو می کنم برای تولد بچه ام يه چيزی بکشم. راستی بينال هم هنوز نرفتم ببينم چجوريه فقط بگم که استاد "دوست محمدی" کبير، برنده جايزه اول و سه هزار دلار ناقابل شد! نوش جونش!
يه مدته که بيشتر درگير اين هفته نامه طنز آفرينش شدم و صفحه بندی و گرافيکش رو هم خودم انجام ميدم، البته کارهای فنی و دردسر هاش بيشتر پای احسانه. اين شماره اش با شماره های قبليش خيلی فرق کرده ولی هنوز تا اونی که ميخوام خيلی فاصله داره. سايتش رو هم گرفتيم که تو اين يکی دو هفته درستش می کنم و لينکشو ميذارم. اين روزا خيلی سرم شولوغ شده، تازه مثلا دانشجو هم هستم خير سرم!

ديروز برای بار سوم نشستم "ساعتها" رو ديدم. واقعا شاهکار اين دو سه ساله است. ديدنش برای هر انسان بالغ و عاقلی، واجب موکد است! هربار هم اين فيلمو می بينم احترامم به مريل استريپ بيشتر ميشه، فکر کنم يکی از بهترين تشبيه ها رو حميدرضا صدر درباره اش بکار برده بود که استريپ رو "کاترين هِپبرن دهه نود" ناميده بود. قبلا درباره اين فيلم زياد نوشتم و مطمئنم که باز هم می شينم می بينمش!

TrackBack