« اين روزها | Main | کوبيدن در بهشت »

...

■ حالا ديگر نوشتن از «زندگی ديگران» چيز تازه‌ای نيست و به قول آن منتقد وطنی، يک‌جورهايی مُد روز است. در ديدار اول هم آن‌چنان احساسات را تحريک می‌کند که رد شدن از آن لايه‌ی احساسی و نوشتن بی‌طرفانه از فيلم، احتمالاً کار ساده‌ای نخواهد بود. به‌خاطر همين تنها می‌توانم توصيه کنم بهترين فيلم خارجی‌زبان اسکار امسال را از دست ندهيد. داستان تلخ و جذابی دارد که خيلی خوب ـ روی "خيلی خوب" تاکيد می‌کنم ـ تمام می‌شود.

■ در اين چند وقت هيچ فيلم ترسناک خوبی نديده‌ام. منظورم هم از اين چند وقت، دقيقاً از بعد از «ديگران» است که شايد خيلی هم مناسب نباشد آن را در ژانر وحشت طبقه‌بندی کنيم. اما همين چند روز پيش، به پيشنهاد مانا نيستانی ـ که به سليقه‌ش اطمينان دارم ـ «1408» را ديدم که فيلم خوبی بود. همين‌که در قيد و بند کليشه‌های ژانر نمانده و يک بعد ديگری به ترس شخصيت‌ اصلی‌اش داده، فيلم را از نمونه‌های بازاری و پرشمار اين گونه جدا کرده است.
مانا خودش به تفصيل و دقت درباره‌ی فيلم نوشته است.

■ «مرگ در مراسم تدفين» هم يک کمدی جمع و جور و کم‌خرج اروپايی‌ست که راضی‌تان می‌کند. از آن دست فيلم‌هايی‌ست که بعيد است در شرايط عادی به چشم‌تان بخورد، چون نه قابل پخش از تلويزيون و سينماهای ايران‌ست و نه ستاره و بازيگر معروفی دارد که در هاليوود سر و صدا کند. به اين‌جور فيلم‌ها هم که کسی جايزه نمی‌دهد. ولی به‌نظرم می‌تواند نمونه‌ی کامل و خوبی از کمدی موقعيت باشد. البته بهتر است اين فيلم را با فيلم قبلی کارگردانش قياس نکنيد، چون شايد اگر من هم حواس‌م به اين بُعد ماجرا بود، هيچ‌وقت فيلم را نمی‌ديدم، اما حالا خوشحالم که چنين اشتباهی را مرتکب نشدم.
راستی عجب مزخرفی بود آن «زنان استپفورد».

■ تيزرهای «روزگار قريب» که پخش می‌شد با خودم می‌گفتم که باز يک سريال کسل‌کننده است که می‌خواهد با يک سرعت لاک‌پشتی از صد سال پيش شروع کند، بيايد جلو تا برسد به زمان مرگ شخصيت اصلی‌اش. اما همان پنج دقيقه‌ی ابتدايی قسمت اولش کافی بود تا مطمئن شوم همه‌ی قسمت‌هايش را مو به مو می‌خواهم ببينم. اين‌قدر روابط و شخصيت‌های داستان جذاب و واقعی از کار درآمده‌اند و اين‌قدر کيانوش عياری از جای خوبی وارد داستان شده، که نمی‌شود از ديدن سريال لذت نبرد. لذت می‌برم از ديدن آدم‌هايی از جنس عياری و پوراحمد که بی‌ادعا و بدون سر و صدا کارشان را انجام می‌دهند، آن هم به بهترين شکل. کاش از اين‌جور آدم‌ها بيشتر داشتيم.

■ دلم تنگ شده بود برای اينجا، برای اين‌جور نوشتن، برای اين پيشنهادهای چند خطی. توجه کرده‌ايد همه‌مان بی‌حال شده‌ايم؟