search
linkdump
من اینجام؛ تو کجایی؟
شاهکاری از بزرگمهر حسینپور
نمایشگاه عکس محمدرضا میرزایی در دوبی
عکاسی
دولت الکترونیکِ نفتسوز!
سال ۲۰۰۹ میلادی، تهران | خوابگرد
خوشنویسی را هنر نمیدانم
محمد احصایی | خبر آنلاین
چنگی بر چند حکایت
محمد حسن شهسواری
جشنوارهی کن به سینمای ایران بدهکار نیست
مرضیه ریاحی
friends
archives
go to archives' page...
آدمهای ساده
دارم فکر میکنم چرا Once با اینکه اصلاً شاهکار نیست، ولی فیلم خوبیست. و از آن جالبتر، فکر میکنم که دستمایهی تقريباً مشترکش با «سنتوری» مهرجويی، چرا در نمونهی فرنگی به بار نشسته و در نمونهی وطنی حتی برای یکبار دیدن هم کشش ندارد. بيشتر بهنظرم به آدمهای دو فیلم بستگی دارد، چون اگر بخواهيم داستانهایشان را قياس کنیم، سنتوری حداقل در ظاهر، اوج و فرود دراماتیک بيشتر و جذابتری دارد اما Once ساده است و یکنواخت. ولی ساده بودن و دمدستی بودن اتفاقها و شخصیتهایش آن را جذاب کرده. شاید هم بهخاطر اینکه Once و روابطش از جنس امروز است و سنتوری فرق زیادی با سریالهای دههی شصت ندارد. و شاید اصلاً بهخاطر اینکه در Once همه خودشاناند، کسی بهجای آن یکی لب نمیزند و کارگردان سعی نمیکند خودش را سر مخاطب هوار بزند.
شاید هم اصلاً بهقول آن جملهی معروف؛ هر داستانی که ارزش گفتن دارد داستان یک دختر است و Once، بر خلاف سنتوری، داستان یک دختر است.

