« مرگ در مراسم شادباش | Main | قصه‌ی دختری که یک چیزی را می‌بیند و نمی‌فهمد »

نفس کشیدن

من هیچ قصدی برای اضافه کردن آثار دیگری به تاریخ هنر ایران یا هیچ کجای دیگر هرگز نداشته‌ام. از فکرم هم چنین ادعا و هدف نگذشته است، هرگز. و گمان می‌کنم هر کس که صبح از خواب بیدار می‌شود و به قصد قطور کردن آثار هنر در هر جا بهتر است در همان رختخواب باز بخوابد. یا اگر مصر باشد بهتر است خفقان گرفتن کلی. هنر برای ضخیم کردن مجموع هیچ تاریخ و «دانش‌نامه»ای اعم از «جابلقائیکا» یا «جابلسائیکا» یا «ایرانیکا» یا «تیغ‌زنیکا» ـ که این دو آخری یکی هستند ـ درست نخواهد شد. باید برای نفس کشیدن خودت باشد. همین و همین و همین هم بس.

[ابراهیم گلستان در گفتگو با مهدی یزدانی‌خرم | هفته‌نامه‌ی شهروند]