« صبح‌های بسکتبال | Main | سکوت »

...

■ همان‌طور که پای مطلب آزاده هم نوشتم به‌نظرم بزرگترين مشکل «زودياک» (Zodiac) اين‌ست که "فينچر" ندارد. نه اينکه فيلم بدی باشد که نکات خوبی هم دارد مثل همين که داستان را بين سه شخصيت اصلی پخش کرده و هر سه‌شان به يک اندازه درگير ماجرا هستند و بر حسب منطق درام، گوشه‌ای از آن را روايت می‌کنند يا مثلاً جاهايی که می‌خواهد تعليق ايجاد کند کاملاً موفق است. اما بدی‌اش اين‌ست که فينچر خواسته واقعيت را تمام و کمال روی پرده بياورد و به‌همين خاطر مجبور شده نگاه خودش را پنهان کند. در نتيجه زودياک تبديل به فيلمی شده که می‌توانيد هر تکه‌ش را با مستندات و روايات شاهدان مختلف تطبيق دهيد، اما احساس نکنيد که کارگردان Seven و Fight Club آن را ساخته.

■ «اسپايدرمن 3» نااميد‌کننده‌تر از چيزی بود که فکرش را می‌کردم. يک داستان مغشوش و بی‌در و پيکر که بعد از دو فيلم، ديگر چيز تازه‌ای ندارد. مثل اينکه طور ديگری نمی‌شود قصه‌ی اسپايدرمن را نوشت؛ اول قصه با مری‌جين شاد و خوشحال‌اند، بعد رابطه‌شان به‌هم می‌خورد، در همين حين يک خلافکار از خدا بی‌خبر شيطنت می‌کند و جان مری‌جين هم به خطر می‌افتد و در انتها هم اسپايدرمن بعد از اينکه حسابی کتک خورد، جان مری‌جين را نجات می‌دهد و سال‌ها به خوبی و خوشی با هم زندگی می‌کنند.
قبلاً اينجا نوشته بودم که در بين فيلم‌های superhero، به اسپايدرمن بيشتر از بقيه ارادت دارم. هنوز هم احساسم نسبت به دو فيلم اول همين است اما مشکل فيلم سوم اين‌ست که داستان فرعی زياد دارد و به‌همين‌خاطر اسپايدرمن‌اش گم شده است. اين ايراد هم گويا از اينجا آمده که اين فيلم قرار بود آخرين قسمت از مجموعه‌ی اسپايدرمن باشد و سم ريمی و رفقايش فکر کرده‌اند هرچه بلا دارند يک‌جا سر پيتر پارکر بياورند. اگر يکی دو تا از داستان‌های فرعی را حذف کرده بودند، شايد با اثر بهتری مواجه می‌شديم.

■ «فرزندان انسان/ابنای بشر» (Children of Men) جزو بهترين فيلم‌هايی‌ست که ديده‌م داستان‌شان در آينده می‌گذرد. نزديک به «هوش مصنوعی» (A.I.) اسپيلبرگ/کوبريک با اين تفاوت که تصويرش از آينده، واقعی‌تر و ملموس‌تر از آن نمونه‌های مشابه‌ است و به‌همين دليل تلخی و گزندگی‌اش بيشتر حس می‌شود. اما چيزی که خيلی بيشتر از داستان توجه‌م را جلب کرد، کارگردانی و فيلم‌برداری‌اش بود. اگر فيلم را ديده باشيد حتماً آن صحنه‌ی کشته شدن جولين مور در ماشين در خاطرتان هست که چه‌قدر عالی درآمده؛ مخصوصاً با آن بازی قديمی دو نفره‌شان با کلايو اوون. يا آن سکانس طولانی و بدون قطع داخل ساختمان که اوون دنبال بچه می‌گردد.
تلخی و گزندگی چنين داستانی را فقط آدم‌هايی از جنس آلفونسو کوآرون می‌توانند دربياورند.